Przez okno abstrakcji to próba uchwycenia procesu – myśli, przemiany, powstawania lub zanikania. To zaproszenie, by spojrzeć poza znane formy i pozwolić sobie na odczytanie obrazu na poziomie intuicji. Obraz przypomina widok uchwycony przez nietypowe, niemal biologiczne okno — nie takie, które wpuszcza światło do wnętrza domu, lecz takie, które otwiera przejście do innego wymiaru, w którym materia nie ma stałej formy, a rzeczywistość przypomina nieustannie pulsującą strukturę snu, pamięci i wyobraźni. Centralna kompozycja podzielona jest białymi liniami, które przywodzą na myśl ramy okienne. Patrzymy więc przez nie, jak przez szybę, na świat, który nie podlega regułom logiki. Wewnątrz tej ramy organiczne formy rozlewają się na powierzchni obrazu. Drobne, czerwone punkty jak oczy życia, nadają tej abstrakcji emocjonalny ciężar — być może to istoty, które patrzą na nas z drugiej strony? Tło obrazu tonie w przejściach od oliwkowej zieleni po rozświetlony beż, jakby za oknem zmieniał się czas dnia, lub nastrój obserwatora. Ruchome, półpłynne formy przypominają proces: rozkwit, przekształcenie, erozję i narodziny jednocześnie. To nie jest jedno zdarzenie, ale cała opowieść zawarta w jednym kadrze. Obraz ten nie przedstawia świata takim, jakim jest, lecz takim, jakim mógłby być widziany przez oko duszy — nieprzewidywalny, pełen tajemnicy, żyjący własnym, organicznym rytmem.