W krzywym zwierciadle to kolorystyczna układanka, w której twarz przestaje być jedną całością, a staje się mozaiką emocji, fragmentów, ról i masek. Każdy kolor, każda linia, wyraźnie zarysowana czernią opowiada inną historię. To twarz ludzka zdeformowana nie przez błąd, lecz przez prawdę ukrytą, niejednoznaczną, często trudną do uchwycenia. Obraz łączy ekspresję z geometrią, tworząc napięcie pomiędzy formą a jej rozbiciem. Złote tło z rytmicznymi, spiralnymi strukturami dodaje całości teatralnego charakteru, jakbyśmy patrzyli na postać wyrwaną z maskarady, z przedstawienia życia codziennego. To nie portret w klasycznym rozumieniu. To zwierciadło, które odbija nas inaczej za każdym razem, gdy spojrzymy. Krzywe? Tak. Ale być może właśnie prawdziwsze.