Niezwykle symboliczne, mistyczne „Bieszczadzkie anioły”, ukazane w sposób abstrakcyjny i pełen duchowego napięcia. Dominującą postacią jest eteryczna sylwetka anioła, zbudowana z siateczkowatej struktury przypominającej utkany płaszcz , jakby powstał z przędzy światła i ciszy górskiej doliny. Ten półprzezroczysty materiał tworzy aurę lekkości i ulotności, jakby postać była zawieszona między światami. Tło obrazu to pulsujący krajobraz Bieszczadów, malarska mieszanka mrocznych i świetlistych barw, które przypominają skaliste zbocza, mgły poranne i cienie sunące po bezkresnych połoninach. Czarna przestrzeń u góry i złote refleksy po prawej stronie wprowadzają poczucie sacrum, jakby postać była zawieszona między dniem a nocą, między niebem a ziemią. Złoty nimb wokół głowy anioła, z wpisanym w niego księżycem, przywołuje na myśl duchową obecność i opiekę, może to anioł nocy, stróż ciszy, przewodnik dusz wędrowców i artystów. Nie ma tu skrzydeł, bo nie są potrzebne, to istota z innego wymiaru, obecna w powiewie wiatru i szeleście traw. Obraz ten niesie w sobie ciszę Bieszczadów i tajemnicę ich legend. To hołd dla niewidzialnych opiekunów tych dzikich terenów, aniołów, które nie muszą być dosłowne, by dawać poczucie obecności.