Anioł szczęścia to współczesna interpretacja opiekuna, który nie potrzebuje skrzydeł z piór ani świetlistego nimbu. Zbudowany z prostych, naturalnych materiałów kamienia i szorstkiej juty, wpisuje się w duchowość bliską ziemi, ludziom i codzienności. To nie archanioł z niebios, lecz ktoś, kto zna ciszę lasu, ciężar plecaka i zapach deszczu na drewnianym dachu. W tle obrazu, malarsko rozlane barwy przypominają mgłę sunącą po bieszczadzkich połoninach. To właśnie z tej przestrzeni, gdzie natura spotyka samotność, wyłaniają się bieszczadzkie anioły, symboliczne postaci obecne w legendach, piosenkach i sercach wędrowców. Czasem w drewnie, czasem w metalu, a tu w kamieniu i tkaninie. Zawsze ciche. Zawsze obecne. Anioł nie mówi wiele, ale być może to on podsuwa dobrą drogę na rozdrożu, podtrzymuje myśl, gdy wszystko się gubi, i przypomina, że w prostocie i wędrówce jest siła.