Obraz przedstawia mistyczną, abstrakcyjną scenę, w której z malarskiej mgły i barwnych strumieni wyłaniają się Bieszczadzkie Anioły — eteryczne postacie utkane z faktury i światła. Tło obrazu to żywa mieszanka ciemnych zieleni, turkusów i błękitów z akcentami bieli, fioletu i różu. Barwy te przypominają bieszczadzką mgłę snującą się po zboczach gór o świcie lub wieczorem, gdy lasy toną w ciszy, a światło układa się w nierealne wzory. Na tym tle wyrastają trzy postacie,  anioły, zbudowane z delikatnych, siatkowych fragmentów juty, które symbolizują ich duchową, niematerialną naturę. Każdy z nich ma złoty nimb, wykonany ze złocistej faktury, co nadaje całości sakralnego i tajemniczego wydźwięku. To nie są klasyczne anioły z niebiańskich ikon. To anioły Bieszczad — duchy opiekuńcze tej dzikiej krainy. Symbolizują wolność, samotność, ale i obecność dobra tam, gdzie nie ma ludzi. Ich „ciała” są lekkie jak mgła, nietknięte przez materię, a jednocześnie trwałe – jak duch gór i lasów. Zawieszone pomiędzy światami, czuwają nad artystami, wędrowcami, samotnikami i marzycielami, którzy gubią się w tych przestrzeniach, szukając sensu, inspiracji lub siebie samych.