Abstrakcyjna wizja „Bieszczadzkich Aniołów” — tajemniczych, eterycznych strażników gór, którzy zdają się wyrastać z samego serca dzikiej przyrody. Tło malarskie to burzliwa mieszanka czerni, szarości i bieli, przypominająca chmury lub mgły unoszące się nad bieszczadzkimi szczytami. W centrum kompozycji wyrastają dwie postacie utkane z delikatnych nici: jedna z jasnych włókien, druga z ciemnych, symbolizujące światło i cień, dobro i mrok, dzień i noc. Zwieńczeniem tych istot są złote półokrągłe elementy, aureole, wachlarze lub mistyczne symbole słońca i księżyca, które sugerują duchowość, boskość i nieziemskie pochodzenie. Na pierwszy rzut oka mogą one wydawać się dekoracyjne, ale ich umiejscowienie nad „głowami” sugeruje, że są to anielskie byty, zrodzone z mitów i legend Bieszczadów. Naturalne sznurki w dolnej części przypominają ręce lub więzy, jakby anioły te były związane z ziemią, z ludzkimi emocjami, z historiami, które tu się wydarzyły. To nie są typowe anioły ze złotymi skrzydłami, to anioły dzikie, splątane, stworzone z mgły, włókien i snów. Noszą w sobie echa biesów i czadów, lecz niosą ukojenie.