Było to dawno, kiedy jeszcze ścieżki między Połoniną Caryńską a Smerekiem znały tylko wilki i łemkowscy pasterze. Wśród skał i mchów mieszkały dwa duchy – Bies i Czad – bracia z tej samej nocy, ale z innych gwiazd. Bies był dziki, srogi i czarny jak wypalony pień. Gdy się zbliżał, kora sama odchodziła od drzew. Śmiał się głosem, który gasił świece w cerkwiach.  Czad był lżejszy – jak dym z ogniska lub oddech poranka. Lubił płatać figle – przesuwał głazy, mieszał kierunki wiatru, plątał ścieżki. Czasem pomagał, czasem mylił – ale nigdy nie zabijał. Każdego roku, w noc bezksiężycową, gdy gwiazdy spadały na bieszczadzkie niebo jak iskry z pieca, bracia schodzili się na starej polanie nad Jeziorkiem Dusz. I wtedy zaczynał się Taniec Ducha. Cień i dym krążyły w powietrzu. Drzewa uginały się pod ciężarem echa. Wilki milkły. A każdy, kto spojrzał – tracił pamięć na siedem lat. Bo w tym tańcu były wszystkie historie świata: miłość, zdrada, śmierć i narodziny, krzyk matki i śmiech dziecka. Ale pewnego roku, na tę noc zabłąkała się dziewczyna. Miała na imię Łuna – sierota, co uciekła z wioski przed pożarem. Bosa, z poparzonymi dłońmi, wpadła prosto na polanę, gdy bies z czadem już krążyli w ekstazie. Zatrzymała się. I zamiast uciec – zaczęła tańczyć z nimi. I wtedy stało się coś, czego nie znały ani góry, ani duchy, ani wiatr – duszny Bies i figlarny Czad pierwszy raz się zatrzymali. Popatrzyli na nią, a potem na siebie. I zrozumieli, że nie są już sami. Od tamtej nocy coś się zmieniło. Czad częściej pomaga ludziom – prowadzi ich do schronisk, gasi ogień, niesie szept nadziei. 
Bies… jest cichszy. Groźny, ale czujny. Nie zabiera serca od razu. Najpierw słucha. 

A Łuna? Podobno została opiekunką polany. Kto ją zobaczy – ten odnajdzie w sobie i cień, i światło.