Ten obraz to niezwykle symboliczna, abstrakcyjna wizja zatytułowana „Bieszczadzkie anioły IV”, w której magia gór spotyka się z duchowym wymiarem przyrody. Na pierwszym planie dominuje monumentalna, trójkątna forma przypominająca górski masyw Tarnicę. Pokryta jest ciemnoturkusową, siatkowaną fakturą, przywodzącą na myśl starą, zniszczoną tkaninę i ślad ludzkiej obecności zagubionej wśród natury. To jakby zbroja czasu – pancerz ciszy i samotności. Tło obrazu to wirująca, niemal eteryczna mieszanina pastelowych błękitów, beży i szarości. Przypomina unoszące się mgły, chmury i duchy lasów. To tam ukryte są bieszczadzkie anioły. Nie mają skrzydeł,  są obecne w powietrzu, w świetle, w milczeniu. Ich obecność podkreślają dwie złote, półksiężycowate formy unoszące się nad górą niczym świetliste aureole lub otwarte portale nieba. Złoto symbolizuje sacrum, mistycyzm i coś, co jest poza ludzkim zmysłem – duchową opiekę nad artystą, może wolność, może nieuchwytną siłę gór, która chroni, ale i wyzywa.